ΑΠΟΕΛ 0-3 OMONOIA (16/05/2026)

Εξευτελισμός δίχως τέλος: Ο ΑΠΟΕΛ παραδόθηκε αμαχητί και η διοίκηση διαλύει τα πάντα με δικηγορίστικες ανακοινώσεις και ψεύτικες υποσχέσεις.

Ο ΑΠΟΕΛ δεν έχασε απλώς άλλο ένα ντέρμπι. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε χωρίς πάθος, χωρίς ένταση, χωρίς προσωπικότητα και επέτρεψε στην Ομόνοια να κάνει ό,τι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Το τελικό 3-0 μοιάζει ακόμη και… κολακευτικό για την εικόνα που είδαμε στο χορτάρι. Η Ομόνοια μας σεβάστηκε, μπορούσε να μας βάλει 8άρα.

Είχαμε 14 απουσίες, εντεκαδάτες, μπορεί να πει κάποιος, ναι αλλά... δεν ειναι ο σημερινός αγώνας το πρόβλημα.

Η κατάσταση πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από απουσίες, δικαιολογίες ή επικοινωνιακά παιχνίδια. Η διοίκηση έχει εξευτελίσει τον ΑΠΟΕΛ σε όλα τα επίπεδα. Αγωνιστικά, οικονομικά, ψυχολογικά. Μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να διαλύσει το κύρος μιας ομάδας που ήταν μαθημένη να πρωταγωνιστεί και να επιβάλλεται στους αντιπάλους της.

Η Ομόνοια έπαιξε όσο χρειαζόταν. Δεν χρειάστηκε καν να φορτσάρει ιδιαίτερα για να «καθαρίσει» τον αγώνα από το πρώτο ημίχρονο. Με απόλυτο έλεγχο, κυκλοφορία μπάλας και άνεση σε κάθε γραμμή, έκανε τον ΑΠΟΕΛ να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει. Το πιο ντροπιαστικό στοιχείο δεν ήταν μόνο τα τρία γκολ, αλλά το ότι ο ΑΠΟΕΛ δεν απείλησε σχεδόν ποτέ ουσιαστικά.

Οι ποδοσφαιριστές φέρουν τεράστια ευθύνη για την εικόνα νωθρότητας και παραίτησης που παρουσίασαν. Δεν γίνεται να φοράς τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ και να δείχνεις τόσο λίγος σε ντέρμπι. Από την άλλη όμως, οι παίκτες είναι καθρέφτης της διοίκησης. Μιας διοίκησης που έχει χάσει κάθε έλεγχο, έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον αποτυχίας και οδηγεί τον σύλλογο από humiliation σε humiliation.

Και ο προπονητής, επίσης, δεν μπορεί να μείνει στο απυρόβλητο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΠΟΕΛ. Ο ΑΠΟΕΛ μπήκε στο γήπεδο χωρίς πλάνο, χωρίς αντίδραση, χωρίς χαρακτήρα. Η ομάδα κατέρρευσε από τα πρώτα λεπτά και ποτέ δεν έδειξε ικανή να επιστρέψει στο παιχνίδι. Όταν μια ομάδα παρουσιάζεται τόσο φοβισμένη και ασύνδετη, η ευθύνη αγγίζει και τον πάγκο.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι πως ο κόσμος πλέον δεν θυμώνει μόνο με τις ήττες. Θυμώνει γιατί βλέπει έναν ΑΠΟΕΛ μικρό, άδειο και παραδομένο. Έναν ΑΠΟΕΛ που δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα που φόβιζε αντιπάλους και κυριαρχούσε στην Κύπρο.

Η φετινή χρονιά θα μείνει ως μία από τις πιο ντροπιαστικές της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου. Και όσο η διοίκηση παραμένει εγκλωβισμένη στα δικά της λάθη, η κατρακύλα δεν δείχνει να έχει τέλος.